जंगल बुक – जंगल गप्पा भाग २ 

जंगल बुक – जंगल गप्पा भाग १ (आता गायत्री आणि मैत्रेयी कोणत्या ठिकाणी जायचं...कधी जायचं  या सगळ्या गोष्टी ठरवत ठरवत गाडीवरून जातात....) यापुढे ....

दीड महिन्यानंतर .... 

(जंगल पाहायचं कसं या विषयावर मैत्रेयीने गायत्रीला काही खूप छान गोष्टी सांगितलेल्या असतात. त्यामुळे जंगल पाहायचं कसं, वाचायचं कसं आणि हे सगळ करत असताना जंगलातलं सौंदर्य कसं शोधता येऊ शकत याविषयी गायत्रीला उत्सुकता निर्माण होते. आणि लिहिण्यासाठी वेगवेगळे विषय सुद्धा मिळू शकतात, नवीन माहिती मिळू शकते, दृष्टीकोन बदलू शकतात शिवाय तिची जंगला बद्दलची भीती सुद्धा जाऊ शकते या विचाराने गायत्री जंगलात सफर करण्यासाठी तयार होते. त्यामुळे पानगळ सुरु झालेला उत्तम महिना अर्थातच डिसेंबर महिना पाहून गायत्री आणि मैत्रेयी ताडोबाची सफर करायचा मस्त प्लान करतात.) 

मैत्रेयी : (फोन वर) hello....काय madam...झाली का तयारी? उद्या जायचंय ...घाबरली नाहीस ना.....हाहाहा ( हक्काने चिडवून)

गायत्री : नाही गं....किती वेळा ते घाबरली घाबरली चालू आहे तुझं. गप्प बस आता. (हक्काने चिडून)

मैत्रेयी: ok....sorry. चिडू नकोस...

गायत्री : hmmmm.....बरं ऐकं...मी आत्ताच बॅग भरायला घेतेये.

मैत्रेयी: म्हणजे मी योग्य वेळी फोन केला आहे. तुला तेच सांगायचं होत. साधारण मळकट रंगाचे वगैरे कपडे घे...किंवा थोडे जुने. नाहीतर एकदम चांगले कपडे घेशील...आपण निवेदन करायला नाही जाणार आहोत...हाहाहा.

गायत्री: होय गं... आज मला त्रास देण्यासाठीच फोन केल्यास ना ..कुचकट. सोड. बोल पुढे...

मैत्रेयी: हाहाहा...hmmmm...दुर्बीण घे. वही पेन.

गायत्री : ओके....मी मस्त नवीन शूज घेतले आहेत...आणि hat सुद्धा.

मैत्रेयी: आणि madam....आपण तिथे एक अभ्यासक म्हणून जाणार आहोत बर कां....ट्रीप नाहीये.

गायत्री: आता हे तू मला आपला प्लान ठरल्यापासून साधारण १० वेळा तरी सांगितलं आहेस....मी पण अभ्यासक म्हणूनच येतेय. आणि तशीच तयारी केलीये मी....dont worry.

मैत्रेयी: हो गं...मी गंमत केली. तशी तू आहेस प्रामाणिक. 

गायत्री : haan....बोलं आता ... मला माहितीये तु आता काय म्हणणार आहेस.. माझा विद्यार्थी प्रामाणिक आहे हेच ना....असो. चल. भेटूया उद्या...

मैत्रेयी: yes....bye.


(दोन दिवसाचा चंद्रपूरपर्यंतचा प्रवास ट्रेनने केल्यानंतर पुढे दोन तासावर असलेल्या ताडोबा जंगलापर्यंतचा प्रवास बसने पूर्ण होतो.
गायत्रीच्या मनात खूपच उत्सुकता...आणि मैत्रेयी Teacher Zone मध्ये गेलेली असते. कारण मैत्रेयी अनेक वर्ष जंगलात फिरलेली असते आणि गायत्रीचा जंगलात जाण्याचा पहिलाच अनुभव....त्यामुळे भीती, आणि उत्सुकता अशा दोन्ही भावना मनात असतात.)

आता खऱ्या अर्थाने सफर सुरु....

गायत्री : wow.....आलो आपण....अगं पण आपण आलोय ना ताडोबा मध्ये...मग एवढी रहदारी कशी...बघ नां...किती गाड्या येत्यात जात्यात...असं कसं?

मैत्रेयी: hmmmm....अगं याला Buffer Zone म्हणतात. म्हणजे मुख्य जंगल प्राण्यांसाठी तर असतच...पण याठिकाणी थोडी रहदारी असते. 

गायत्री : पण असं का? मला कळलं नाही....

मैत्रेयी: हे बघं....हे मुळात माणूस- आणि प्राणी यांच्यातली दरी दूर करण्यासाठी आहे. basically, man- animal conflict दूर करण्यासाठी....आता जेव्हा प्राण्यांची संख्या वाढते तेव्हा ते त्यांच्या हद्दीपासून बाहेर येतात..मग ते एकदम जंगलाबाहेर येऊ नयेत म्हणून हा Buffer Zone आहे....

गायत्री : ohhh....अच्छा....eee.....ते बघं....सांबर.....(लगेच फोटो आणि दुर्बीण घेऊन उत्सुकतेने निरीक्षण )

मैत्रेयी: तो बघं...मोर....

गायत्री: आईशप्पथ.....superb.....इथे पण सांबर आहे ना तो मैत्रेयी....

मैत्रेयी: हो....रानकोंबडे सुद्धा असतात या Buffer Zone मध्ये.

( हे सगळं disscussion बफर झोन मधून जाताना बस मध्ये....)

गायत्री : हो..का...? सहीये...मजा येणारे. माझा निर्णय correct होता.

मैत्रेयी: आणि कसं असतं माहितेय एक जंगल कॉरिडॉर नावाचा concept आहे. 

गायत्री : म्हणजे ?????

मैत्रेयी: अगं सांगतेय....सांगतेय..किती घाई? हाहाहा

गायत्री : हं...sorry..बोल बोल...

मैत्रेयी: सोप्या भाषेत सांगायचं म्हणजे जंगलांना जोडणारा पट्टा. कधी कधी काय होत की, वाघ किंवा इतर प्राणी त्यांची terriority सोडून लांब लांब जातात. त्यांनी एकदम वस्तीत यायला नको म्हणून हे जंगल कॉरिडॉर आहेत. आता north south कॉरिडॉर बनतोय. 

गायत्री: म्हणजे काही पट्टे कृत्रिम पण आहेत का? 

मैत्रेयी: हो....काही natural...काही artificial कॉरिडॉर्स...

(बस मधून उतरून पायी चालत चालत.....)

गायत्री : eee...मैत्रेयी...मला सांग तू मला म्हणाली होतीस ना...जंगल पाहताना vertical and horizontal concept...ते सांग ना आता....तेव्हा आपण जिमखान्यावर होतो...त्यामुळे नीट कळलं नव्हत.

मैत्रेयी: जंगल vertically पाहशील तर micro habitats नीट दिसतील...म्हणजे झाडांना पालवी फुटलेली दिसेल...एकतर आपण मस्त डिसेंबर मध्ये आलोय. फुलं, फळ, गवत वाढलेलं दिसेल...

गायत्री : आणि horizontal मध्ये काय काय दिसेल?

मैत्रेयी: एक मस्त ग्रीनरी....पाण्यांचे साठे दिसतील. 

गायत्री : hmmm....पावसामुळे पाणी भरलेलं असेल. बरोबर....

मैत्रेयी: आणि आता forest department ने काही protection measures सुद्धा केले आहेत. ते सिझन प्रमाणे बदलतात. 

गायत्री : ohhh....सहीये यार....पण नेमकी कोणती काळजी घ्यावी लागते गं त्यांना?

मैत्रेयी: जर कधी वाघिणीला पिल्लं झाली तर ती मोठी होईपर्यंत त्या भागात कोणाला जाऊ देत नाहीत. अशाप्रकारे....

गायत्री: ओह्ह....hmmm, गरजेच आहे ना....
eee...मला सांग आता आपण कसं फिरायचं आहे जंगल? wow....m very excited....

मैत्रेयी: बरेच पर्याय आहे...आपण पायी जाऊ शकतो....

गायत्री : बापरे !!..पायी...भीती वाटते गं. 

मैत्रेयी: आपण तीच भीती काढायला आलो आहोत ...आणि आपल्यासमोर जंगलाच एक चित्र उभ राहलय...जंगल म्हणजे भूत...डरावणं काहीतरी...तसं नाहीये. त्याचं जंगलाच सौंदर्य उलगडायला आलोय आपण....

गायत्री : hmmmm नाही घाबरणार...तू म्हणशील ते मान्य...

मैत्रेयी: आपण जंगल सफारी करू शकतो...open जीप...त्यात आपल्याला सगळे प्राणी दिसतील...कमीत कमी वेळात सगळ जंगल पाहता येईल...

गायत्री : मग तेच बेस्ट...

मैत्रेयी: हो..पण त्यात निरीक्षण नाही करता येणार. खाणाखुणा, कीटक, सगळी observations miss out होतील...म्हणतात ना....जंगलांचे राज असतात. ते नाही कळणार मग...

गायत्री : ohhh....मग पायीच जाऊया...येते मी. 

मैत्रेयी: पण आता पायी trails बंद केले आहेत. आता नियम कडक झालेत. त्यांनी आखून दिलेलेच मार्ग फक्त पायी चालण्यासाठी असतात. 

गायत्री : मग कसं जायचं ? ee...ती आपली पारंपारिक पद्धत मचाण असेल ना...एका ठिकाणी हालचाल न करता बसायचं ...खूप काही तास...ते करूया का? मला ते करायचं आहे....

मैत्रेयी: पण त्यासाठी आपल्याला forest department permission लागेल..पण आत्ता नाहीये आपल्याकडे...

गायत्री : अरे यार...शीट....

मैत्रेयी: खरं सांगायचं तर   मचाणावरून  निरीक्षण करता येतं आणि  पायी  चाललो तर जंगल  वाचता येतं....पण एक गंमत आहे...तुला मचाणासारखाच थोडा अनुभव येईल. 
फायर टॉवर आहेत...कुठे आग लागली नाही ना ते पाहायला...तिथे चढून आपल्याला उंचावरून पाणवठे दिसतील...झाडं, आणि मस्त ग्रीनरी...

गायत्री : बेस्ट...

मैत्रेयी: किंवा अजून एक...watch केबिन....सिमेंटचीच आहे...पण पाणवठ्याजवळ आहे....तिथेपण  भरपूर गोष्टी पाहता येतील..........

( जंगल पाहायचं कसं याचे सगळे पर्याय disscuss केल्यानंतर गायत्री आणि मैत्रेयी एक पर्याय निश्चित करतात....आणि एका अनोख्या जंगल दुनियेचं निरीक्षण करायला सुरुवात होते)  

Experienced shared by Maitreyee Bhave 
Content Writer and Developer RJ Gayatri Kashelkar  

Photo Credits : Maitreyee Bhave, Sonal Naik, Sneha Vagal.

                                 



काळजीपूर्वक नियोजनाची गरज – परदेशी शिक्षण भाग १

Hiii Friends, परदेशात शिक्षणासाठी जाण्याचा 
विचार असेल, कदाचित तयारी सुद्धा चालू असेल... अशा विद्यार्थी आणि पालकांसाठी अतिशय महत्त्वपूर्ण माहिती देणारी ही मुलाखत आहे. कारण, परदेशात शिक्षणासाठी जायचं म्हणजे बऱ्याच गोष्टींच्या नियोजनाची गरज असते. त्या गोष्टी नेमक्या कोणत्या? आणि अर्थात त्याचं नियोजन कसं करावं याविषयी Interedwise Education Pvt Ltd च्या Overseas Counsellor – Center Head  रुपाली ठाकूर यांनी उत्तमप्रकारे विद्यार्थी आणि पालकांना या मुलाखतीतून मार्गदर्शन केलेलं आहे. 

Overseas Counsellor रुपाली ठाकूर 

आरजे गायत्री 

आरजे गायत्री: नमस्कार madam....

Overseas Counsellor - रुपाली ठाकूर: नमस्कार....

आरजे गायत्री:  कोणत्याही गोष्टीत नियोजन अर्थातच planning महत्त्वाचं असतच. आणि परदेशी शिक्षण म्हंटलं तर अगदीच महत्त्वाचं आहे...तर madam, ते नियोजन कशापद्धतीने करावं आणि विद्यार्थी आणि पालकांना तुमच्या IE (Interedwise  Education Pvt Ltd) तर्फे काय मदत होऊ शकते? 

रुपाली ठाकूर: अगदी बरोबर आहे गायत्री....नियोजन खूपच गरजेचं आहे. मला विद्यार्थी आणि पालकांना असं सांगावसं वाटतं की, जेव्हा तुमचा मुलगा किंवा मुलगी परदेशी शिक्षणासाठी जायचा विचार करतात तेव्हापासूनच म्हणजे साधारण एक वर्ष आधीच planning करावं. काही विद्यार्थी  दहावी, काही बारावी तर काही पदवी  (graduation), पीजी शिक्षणानंतर परदेशी शिक्षणासाठी जातात. IELTS,TOEFL, GRE, GMAT या परीक्षांची तयारी असते त्याप्रमाणे अभ्यासाचं नियोजन विद्यार्थी करू शकतात. या परीक्षांचे मार्क्स दोन वर्षांसाठी valid असतात. याठिकाणी महत्त्वाचं म्हणजे त्यातही मुलांनी जर एखादा विशिष्ट कोर्स पक्का केला असेल तर त्याप्रमाणे University  मध्ये अॅडमिशन घ्यायला बरं पडतं. आर्थिक गणितांच नियोजन यामुळे नक्कीच सोपं होऊ शकतं. Educational  loan साठी Income Tax Returns,  bank balance, FD’s  या गोष्टी महत्त्वाच्या आहेत हे लक्षात ठेवावं. त्यामुळे तू म्हणालीस तसं नियोजन आवश्यक आहेच ज्यामुळे गोष्टी खूप सोप्या होतात. शिवाय आम्ही विद्यार्थ्यांना कोर्सेस पासून ते University selection, बजेट आणि त्यांच्या passion प्रमाणे कोर्स निवडायला आणि स्कॉलरशिपसाठी सुद्धा मदत करतो. काही वेळा विद्यार्थी फक्त academics पर्यंत मर्यादित राहतात. मला असं सांगायला आवडेल की, ज्या काही विद्यार्थ्यांच्या इतर activities म्हणजे अगदी क्रीडा,कला ( national, international level ) असतात त्याची मदत स्कॉलरशिपसाठी होते. त्याचा याठिकाणी कसा उपयोग होईल याविषयी सुद्धा आम्ही मार्गदर्शन करतो. अनेकवेळा मी पाहिलं आहे की विद्यार्थी ती सगळी Certificates नीट ठेवत नाहीत आणि मग आयत्यावेळी जमवाजमवं करतात, धावपळ होते. त्यात वेळ जातो...मग त्यांचा पक्का निश्चय किंवा निर्णय जरा  डगमगतो....त्यामुळे सगळी certificates नीट ठेवा, File maintain करा , नोकरी करणाऱ्यांनी त्यांचा सीव्ही (cv) कायम अपडेट ठेवावा. आणि विचार पक्का ठेवा म्हणजे तुमच्या पालकांना सुद्धा आर्थिक गोष्टी ठरवणं सहज शक्य होईल.

आरजे गायत्री:   नक्कीच...म्हणजे विचार तर पक्का हवाचं शिवाय documents सुद्धा सगळीच नीट ठेवली तर त्या दृष्टीने तयारी करताना वेळ जाणार नाही...

रुपाली ठाकूर: yes....अगदी बरोबर. 

आरजे गायत्री: यासोबतच...कधीकधी University ठरवत असताना किंवा  देश ठरवतं असताना जर मनाचा गोंधळ होत असेल तर प्राधान्य कशाला द्याव असं तुम्हाला वाटतं?

रुपाली ठाकूर: मला असं वाटत की, प्राधान्य हे तुम्ही ठरवलेल्या vision ला द्यावं. आधी हे निश्चित्त करा की नोकरी करणार आहात कि फक्त शिकायला जाणार आहात कि कायम वास्तव्य असणार आहे. या गोष्टी समजून आम्ही मुलांना मार्गदर्शन करतो. कारण जर कायम वास्तव्य असेल किंवा परत येणार असतील तर त्याप्रमाणे त्यांना स्वतःच्या पायावर उभं राहण्यासाठी नोकरीची संधी उपलब्ध होऊ शकते याविषयी सुद्धा आम्ही मार्गदर्शन करतो. एवढच नाही तर प्रत्येक देशाचे फायदे तोटे याविषयी सुद्धा नीट माहिती आम्ही देतो. विद्यार्थ्यांनी  आपल्या क्षमतेप्रमाणे कोर्स निवडण्यावर प्राधान्य द्यायला पाहिजे. क्षमतेप्रमाणे कोर्स कसा ठरवायचा यासाठी मुलांना मदत लागते त्यामुळे त्यासाठी आम्ही असतोच. काही वेळा एखादा कोर्स करण्याची क्षमता नसल्यामुळे विद्यार्थी परत सुद्धा आले आहेत..त्यामुळे असं होऊ नये यासाठी मुलांनी त्यांच vision निश्चित करावं असं मी सांगेन आणि त्यासाठी आमची कंपनी मदत करते.

आरजे गायत्री : हो खरंय. जर आपल्याला काय करायचं आहे हे पक्क ठरलं असेल तर इतर गोष्टी सोप्या होतात...madam, पुढचा प्रश्न पालकांसाठी मला विचारायचा आहे ....
आजकाल मुलांचा परदेशी शिक्षणासाठी जायचा निर्णय अगदी लहान वयातचं पक्का असतो...तर त्या अनुषंगाने आर्थिक बाजूची तयारी किंवा नियोजन पालकांनी कसं कराव ?

रुपाली ठाकूर: कुठेही असलो तरी आजकाल financial planning च्या दृष्टीने पाहता 25 – 30 लाख इतकी सोय तर करूनच ठेवावी. आणि आता तर शिक्षणाचं  financial planning हे मुलांच्या लहानपणापासूनच करावं. याविषयी मार्गदर्शन करणारी सुद्धा तज्ञ मंडळी आहेतच...
शिवाय पालकांना मला हे सांगायला आवडेल की, आपल्या स्वतःच्या savings सोबत Educational loan चा विशेष फायदा याठिकाणी होतोच. त्यामुळे दडपण घेण्याची काहीच गरज नसते. पालकांचा हा गैरसमज असतो की सगळे पैसे एकदम भरावे लागतील वगैरे...पण तसं होत नाही. याठिकाणी सुरुवातीला पालक support म्हणून असतात आणि नंतर म्हणजे साधारण दोन वर्षांनी ते educational loan  विद्यार्थ्यांनी भरायचं असतं. यात विद्यार्थी स्वतः ती जबाबदारी घेतात त्यामुळे त्याचं चांगल्या प्रकारे ग्रुमिंग सुद्धा होत असतं.

आरजे गायत्री: बरोबर..
परदेशात शिक्षणासाठी जायचा निर्णय पक्का झाल्यानंतर कोणत्या महत्त्वाच्या गोष्टी लक्षात ठेवून त्यानुसार पाउलं उचलावीत?  

रुपाली ठाकूर: Exam, University , देश, विषय, वर्ष, नक्की काय करणार?, Visa किती वर्ष वापरणार? मानसिक तयारी.
आपण काय करू शकतो, काय करू शकत नाही याविषयी अगदी प्रामाणिक राहून प्रत्येक विद्यार्थी आणि पालकांनी विचार करावा. 

आरजे गायत्री: हो..तुम्ही मांडलेला मुद्दा अगदी बरोबर आहे. madam, (Interedwise  Education Pvt Ltd) तर्फे pre – departure services दिल्या जातात...त्याविषयी सांगा.

रुपाली ठाकूर: जाण्यापूर्वीची तयारी करून देण्यात सुद्धा आमची कंपनी मदत करते. प्रत्येक देशाचे नियम असतात. त्याप्रमाणे आम्ही विद्यार्थ्यांना मार्गदर्शन करतो. उदा. काही देशांमध्ये आधीच funds transfer होतात. त्यामुळे पालकांना सुद्धा भीती राहात नाही. मुलांच्या राहण्याची सोय नीट असेल तर पालकांना चिंता नसते आणि मुलींच्या बाबतीत तर अधिकच काळजी असते. त्यामुळे आम्ही University कँपस मध्ये त्यांची राहण्याची सोय आम्ही पाहतो. थोडक्यात सांगायचं तर अगदी भारतात त्यांना कोर्स निवडण्यापासून ते University आणि परदेशात गेल्यावर तिकडची सुद्धा सोय पाहण्याची जबाबदारी आमची कंपनी घेते. 

आरजे गायत्री: वा...खूपच छान !! म्हणजे पालकांना सुद्धा काळजी राहत नाही. आणि तुम्ही आधी म्हणालात त्याप्रमाणे योग्य नियोजन केलं तर सगळ्या गोष्टी नीट होऊ शकतात. 

 रुपाली ठाकूर: हो..अगदी खरं.

आरजे गायत्री: धन्यवाद madam....तुम्ही खूप छान प्रकारे मार्गदर्शन केलत...पुढच्या मुलाखतीतून आम्हाला IE (Interedwise  Education Pvt Ltd) विषयी जाणून घ्यायला नक्कीच आवडेल...

पण वाचकांना सांगायला आवडेल की तुम्हाला काही प्रश्न असतील तर आमच्या पुढच्या मुलखतीपर्यंत थांबायची काहीच गरज नाही...madam आणि त्यांची कंपनी अर्थात संपूर्ण टीम मार्गदर्शन करायला अगदी कायम आहेतच...

Contact no:  022-65150555 –   MOB: 9820383118
ADD: C-105, 1st Floor, Sai Classic Bldg; 90 Feet Road,
 Mulund – 400 081  
Email : mulund@ieplcareer.com 
URL: www.ieplcareer

GOOD LUCK !!!!!!

                    जंगल बुक – जंगल गप्पा - भाग १.

मैत्रेयी : hello गायत्री, काय करतीयेस? ( संध्याकाळी ६ वाजता केलेला फोन)

गायत्री : बोला Madam....काय म्हणताय? आज हमारी याद कैसे?

मैत्रेयी:  भेटूया का ? मी जिमखान्यावर जातेय....

गायत्री: अरे वा...जा जा...

मैत्रेयी: जा जा नाही...तू पण चल. तुला खोट्या AC मधून बाहेर काढून natural AC मध्ये  घेऊन जाण्याची जबाबदारी मला निसर्गाने दिली आहे...

गायत्री: (हाह्हाहा) होss का? बरं...लहान मुलांपुढे तसही मोठ्यांच काही चालत नाही...ऐकावं लागणार.

मैत्रेयी : आत्ता कसं....मनातलं बोललीस...

गायत्री: हं राहूदेत...बास आता. बरं ऐक... हातात घेतलेलं काम पूर्ण करते. मला ऑफिसच्या खाली भेट.

( डोंबिवली जिमखाना....मोठा परिसर....संध्याकाळची ताजतवान करणारी हवा...अनेक आजी –आजोबा वेळ घालवण्यासाठी त्यांच्या मित्र मैत्रिणींसोबत गप्पा मारण्यात दंग...काही तरुण मंडळी कानात आजकालचा  आवडता अलंकार घालून जॉगिंग करण्यात मग्न...काही जण संध्याकाळच्या मोकळ्या हवेत व्यायाम करत्यात...जॉगिंग ट्रेकच्या मध्यभागी क्रिकेटच लहान मुलाचं ट्रेनिंग चालू आहे...अशा गजबजलेल्या तरी अजिबात गर्दी गोंधळ न वाटणाऱ्या वातावरणात गायत्री आणि मैत्रेयी पाय मोकळे करायला जातात.)

गायत्री : wow....मस्त वाटतंय. एकदम फ्रेश...आवडला तुझा natural AC.

 

मैत्रेयी: नशीब माझं. गायत्री....ही हवा एवढी आवडते तर खऱ्याखुऱ्या निसर्गात कधीच का येत नाहीस गं...?

गायत्री: कारण सांगणारच नाही....मला माहितेय ओरडशील मला.(हाहाहा)

मैत्रेयी: तुला वेळ नाही हे कारण तर मी गृहीतच धरलं आहे.

गायत्री: अगं राणी...नाही गं. मला आवडेल. पण याबाबतीत मी जरा घाबरट आहे. ते ट्रेकिंग...गड चढणं... बापरे !!! त्यात ते तू जातेस तसं जंगल सफारी वगैरे तर शक्यच नाही...

मैत्रेयी: अगं....जंगल घाबरण्याची गोष्ट नाहीये. ती तर एन्जोय करण्याची गोष्ट आहे.

गायत्री: enjoy ????? ( जरा आश्चर्याने )

मैत्रेयी: हो...खरचं. अशा निसर्गात गेलो की, आपले दृशिकोन बदलतात. चाकोरीबाहेरचं जग आपण जवळून पाहू शकतो....तुला तुझ्या सोप्या भाषेत सांगायचं तर तुला लिहायला खूप विषय मिळतील...

गायत्री: काय सांगतेस ??? खरचं ? उगाच नाही ना बोलतेस...

मैत्रेयी: अजिबात नाही....

गायत्री: ह्म्म्म...तो सोचना पडेगा....(सर्व गप्पा ...चालता चालता) 

पण मला सांग...दृशिकोन बदलेल म्हणजे काय?

मैत्रेयी: see...तू म्हणालीस मघाशी की, जंगल सफर करायला तुला भीती वाटेल... अगं पण तू त्या प्रवासाला जंगल सफर म्हणून पहात्येस...

बर ते सोड.. मला सांग, जंगलाची व्याख्या तू काय करशील ? जंगल म्हणजे काय ?

गायत्री: ammmm....जंगल म्हणजे जंगल...प्राणी, पक्षी, मोठी झाडं, झुडूपं असं बरच काही.

मैत्रेयी: हे आहेच...पण फक्त याच गोष्टी म्हणजे जंगल नाही...यापेक्षा कितीतरी वेगळ्या गोष्टी सुद्धा यात आहेत...त्या वेगळ्या गोष्टी आपल्याला तेव्हाच दिसतात जेव्हा आपल्याला जंगल वाचता येत.

गायत्री: जंगल वाचता येत म्हणजे???? (खूपच आश्चर्याने...आणि आता कुतूहल सुद्धा)

मैत्रेयी: जंगल दोन प्रकारे पाहता येतं. तू vertically  जंगल पाहू शकतेस किंवा  horizontally .

गायत्री: ohhhhh...yahhh. Interesting.

मैत्रेयी:  जेव्हा तू vertically जंगल पाहशील तेव्हा तुला छोट गवत, मोठ गवत, वेली, ओर्कीडस दिसतील...आणि horizontally पाहशील तेव्हा तलाव, डोंगर, माळरान अशा गोष्टी....

गायत्री: हो यार.... मैत्रेयी...this is quite interesting.

मैत्रेयी: मगं आहे की नाही..... Interesting. उगाचं घाबरतेस. म्हणजे मुद्दा एवढाच की, हे सगळ मिळून बनतं ते जंगल. आणि जंगल वाचता आलं की खूप मजा येते....

गायत्री: तू जे म्हणतेयस ना की, जंगल वाचता आलं पाहिजे.. ते माझ्या डोक्यात बसलयं आता...पण खरं सांगू तर म्हणजे नेमकं काय हे काही माझ्या छोट्याश्या मेंदूला अजून कळलं नाहीये हा भाग वेगळा. (हाहाहा) पण हा विषय आवडलाय...

मैत्रेयी: ते आपण प्रत्यक्ष जाऊ तेव्हाच कळले madam...असं जिमखान्यावर फेऱ्या मारता मारता जंगल कसं वाचू शकशील....( हाहाहा)

गायत्री: हाहाह.....hmmmm. ये भी सही है!!!

आता तू मला सांग....तू इतकं फिरली आहेस....तू जंगलाची व्याख्या काय करशील?

मैत्रेयी: good question dear...but sorry. मी तुला याचं उत्तर देणार नाहीये.

गायत्री: का ??????????????? (खूप मोठ्या आवाजात)

मैत्रेयी: अगं ee....हळू नां...किती मोठ्याने !! मी तुला इतक्या लगेच तरी सांगणार नाहीये. कारण तू विचार करायचा थांबवशील..

गायत्री:: बरं माझे आई....जशी आपली इच्छा.

मैत्रेयी: धन्यवाद !! ते असो...मी मघाशी सांगत होते की, जंगलात अगदी वाळवीपासून हत्तीपर्यंत मगं अगदी बुरशी, वाघ, हरीण,कीटक अशा कितीतरी गोष्टी आहेत जंगल या ३ अक्षरात.

गायत्री: जायला पाहिजे गं एकदा.....

मैत्रेयी: नक्कीच जायला पाहिजे....आणि गायत्री, अजून एक  मला सांग wild म्हणजे काय?

गायत्री: हा काय प्रश्न झाला....wild म्हणजे वन्य प्राणी...वाघ, सिंह, हत्ती सगळे मोठे मोठे प्राणी....

मैत्रेयी: no dear....जे प्राणी आपण पाळू शकत नाही ते wild....मगं यात अगदी डास सुद्धा येतो.

गायत्री: काय ?? डास wild animal मध्ये मोडतो ?

मैत्रेयी: मोडतो नाही गं उडतो....hahah

गायत्री: eee गप गं. पकाऊ विनोद नको. मैत्रेयी....जाऊया गं, एखाद्या जंगलात. मला तर असं पक्क वाटतंय आता की, माझे खूप दृष्टीकोन बदलतील....नवीनच माहिती मिळेल मला...आणि तू जे म्हणतीयस ते जंगल वाचता सुद्धा येईल.....

मैत्रेयी: बघ हां....नंतर plan chnage नाही करायचा. मग show आहे..काम आहे...वगैरे कूच नही चलेगा...आणि घाबरायचं तर अजिबात नाही.

गायत्री: म्हणजे आपण जंगलात जातोय हे पक्का ना...

मैत्रेयी: जाऊया....अरण्य वाचन काय आहे....हे actually पाहता येईल तुला.

गायत्री: चल...आता आधी डोंबिवलीतला आपापल्या घरातला रस्ता वाचूया का...

मैत्रेयी: hahah...हो. चलं...मी सोडते तुला पटकन गाडीने..चलं.

( आता गायत्री आणि मैत्रेयी कोणत्या ठिकाणी जायचं...कधी जायचं  या सगळ्या गोष्टी ठरवत ठरवत गाडीवरून जातात....) 

                                                    

 ब्रेक........

दुपारी ३.३० ची वेळ. दादर स्टेशन नेहमीप्रमाणेच गजबजलेलं. मी एका meeting वरून निघाले होते. डोंबिवली ट्रेनची वाट पाहत होते. माझ्यासोबत उभ्या असलेल्या सगळ्याचं बायका हातात मोबाईल आणि कानात earphones अशा uniform मधेच होत्या असं काही वेळाने वाटायला लागलं. मी मात्र आपण अपवाद असावं असा उगाचच विचार करून फोन हातात घेऊन त्यात काहीही मेसेज वगैरे पाहण्याचे कष्ट घेतले नाहीत. त्यादिवशी 1^st class मध्ये चढण्याची एक वेगळीच पद्धत पहिली. आम्ही सगळ्याजणी line मध्ये उभे राहून शांतपणे चढलो होतो. माझ्यासमोर साधारण माझ्याच वयाच्या दोन मैत्रिणी बसल्या होत्या. एकीचं नुकतच लग्न झालेलं. आणि एक ऑफिस मधून half day घेऊन परत आलेली.

खूप दिवसांनी भेटल्याचा त्यांना झालेला आनंद त्यांच्या चेहऱ्यावर दिसत होता. बहुतेक शाळेतल्या मैत्रिणी असाव्यात असा मी अंदाज केला आणि मी माझ्या ट्रेन मधल्या रुटीनला नकळत सुरवात केली. थोडावेळ झोपले, मग डबा खाल्ला, पुढच्या कामांची लिस्ट केली. मैत्रिणीच्या वाढदिवसाचा फोन केला. तोपर्यंत कांजूर स्टेशन आलं होतं. त्या समोर बसलेल्या दोघी मैत्रिणींच्या गप्पा रंगत आल्या होत्या. मग काही न बोलता मी सुद्धा नकळत त्यांच्या गप्पांमध्ये सामील झाल्याचा मला भास झाला. कारण त्या इतक्या मोठ्या आवाजात गप्पा मारत होत्या की, सामील होण्यापलीकडे त्यांनीच तसा काही पर्याय ठेवला नव्हता.

काय ग, आजकाल खरचं त्याचं त्याचं रुटीनचा खूप कंटाळा यायला लागलाय...असं ऑफिसला halfday घेऊन आलेली मुलगी तिच्या मैत्रिणीला अगदी कंटाळलेल्या स्वरात सांगत होती.

सकाळी उठायचं, ऑफिसला जायचं, रात्री घरी ... मग काय जेवायचं आणि झोपायचं...

अशा काहीशा त्यांच्या गप्पा चालू होत्या...त्यावर मी मनातल्या मनात माझा विचार करत होते.

क्षणभर मनात विचार आला की, त्यांच्या गप्पा इतक्या लहान वयात एवढ्या निराशावादी होत्या हे पाहून मी जरा अस्वस्थ झाले. किती negative विचार करत्यात या मुली असं राहून राहून वाटायला लागल.

त्यांच्या गप्पांवरून हे लक्षात आल की, सकाळी उठल्यापासून ते रात्रीपर्यंत त्या busy असतात पण ऑफिस मधला कामाचा वेळ सोडता फक्त येता-जाता प्रवासात गाणी ऐकणे, नाहीतर movie पाहणे यापलीकडे काहीच नाही....मग कंटाळा येणार नाही तर काय ?

हा विचार करता करता एकदम त्या trekking विषयी बोलयला लागल्या होत्या. आपण कॉलेजमध्ये असताना किती मजा करायचो...पावसात तर फुल धमाल करायचो. त्यावरून हे कळल की त्या ट्रेकिंग ग्रुप मध्ये झालेल्या मैत्रिणी होत्या. तेव्हा मलाच कुठे हायसं वाटलं कारण आता त्यांच्या गप्पा negative, निराशावादी, आयुष्य संपल्यासारख्या नव्हत्या. त्यामुळे नकळत झालेल्या आम्हा इतर जणींना जरा बरं वाटलं. इतरांचं माहित नाही पण मला नक्कीच बरं वाटलं होतं. कारण त्या अगदीचं समोर बसल्या होत्या आणि त्यांचा आवाज सुद्धा बाजूच्या डब्यात जाईल इतका तर सहज होता. त्यामुळे मला त्यांच्या गप्पांमध्ये नकळत सामील व्हावचं लागलं होतं. मग त्या दोघी ट्रेकिंग केलेल्या आठवणींबद्दल बोलत होत्या. कोणाची फजिती, तेव्हाचे प्रसंग....वगैरे सगळचं. मलाही मजा येत होती ते ऐकून.

पुन्हा एकदा जायला पाहिजे यारं......खरच. किती मस्त ब्रेक मिळेल. 

करूया का प्लान ??

सुट्टी मिळेल का पण ? 

  

मिळेल ग .....करूया काहीतरी. आज सगळ्यांना करायचा का मेसेज...बघूया सगळ्यांना कसं जमतंय...

चालेल...मी अगदीच ओस पडलेला आपला तो ट्रेकिंग ग्रुप आज जरा पुन्हा जिवंत करते...

हाहाह....दोघी हसत होत्या...

यावरून माझ्या मनात आलं की प्रवास, ट्रेकिंग आणि अर्थात निसर्ग यामध्ये आपल्याला फ्रेश करण्याची किती ताकद आहे? किती ग्रेट आहे हा निसर्ग...फक्त या एका विषयाच्या आठवणींमुळे त्यांच्या negative  गप्पा  positive झाल्या. मग प्रत्यक्षात गेलो तर किती energy मिळेल? पण सगळ्यांचा हाच प्रश्न वेळ मिळत नाही. पण तेव्हा मनात विचार आला की, अजून जास्त चांगल काम करण्यासाठी आणि quality life जगण्यासाठी या ब्रेक ची गरज आहे. आज आपण त्या मोबाईलच्या कृत्रिम दुनियेत स्वतःला इतकं झोकून दिलं आहे की, बाहेरचा निसर्ग पाहायलाच आपण विसरून गेलो आहोत. मी मनातल्या मनात गंभीर होतं होते.

तेवढ्यात माझ्या मनात आलं की, या दोघी कुठे जायचं याचा विचार माघासपासून करत आहेत. शेवटी त्या कोणत्याच conclusion ला पोहोचल्या नव्हत्या. आणि ग्रुपवर सगळ्यांना विचारून ठरवणार होत्या म्हणजे बहुदा प्लान cancel च होऊ शकतो असं माझं मलाच वाटलं. कारण इतक्या  दिवसांनी सगळे बोलणार म्हणजे whatsapp group वर मुद्दा बाजूला राह्यला वेळ नाही लागणार.

असं झालं असतं तर मला वाईट वाटलं असतं कारण एका ब्रेकची गरज असते हे माझं मलाही मान्य होतं. आणि नुकतचं मागच्या महिन्यात मी रायगडावरवरची कोजागिरी हा लेख लिहिला होता. शिवाय video पण केला होता. माझ्याकडे एक चांगला पर्याय असताना जर मी त्यांना एका मैत्रीच्या नात्याने सांगितला नसता तर मला वाईट वाटलं असतं.

क्षणभर विचार करून शेवटी मी त्यांना सांगितलं, मी नुकताच एक लेख लिहिला आहे. तुम्हाला एक चांगला पर्याय होईल...सांगू का ?  

हो सांगा की....

त्या दोघींनी उत्साहाने विचारलं. TRAVEL PAX HOLIDAYS  नावाची कंपनी आहे. त्यांनी हे organise केलं आहे. कोजागिरीच्या दिवशी रायगडावर जाऊन कोजागिरी पोर्णिमा साजरी करणार आहेत. आणि संशोधक श्री. गिरीश जाधव येणार आहेत. ते शिवकालीन ‘शस्त्र आणि शास्त्र’ याविषयीची माहिती देणार आहेत.

ओह....किती मस्त !!

हो....खरच छान आहे. तुम्ही दोघी मघापासून बोलत होतात...म्हंटलं सांगूया तुम्हाला....

बरं केलत....

आणि हं....slide shows,शस्त्रांच प्रात्यक्षिक सुद्धा दाखवतील. आणि शिवाजी महाराजांचा इतिहास वगैरे सगळं सांगणार आहेत. आणि हे सांगण्यासाठी सुप्रसिध्द इतिहास संशोधक पांडुरंग बलकवडे येणार आहेत.

जाऊया का गं ?? खूपचं भारी आहे. कधी आहे..कोणाला contact करायचा ? काही माहिती आहे का ?

हो देते ना....मी म्हटलं. मला वाटलं कि यांनी इतकं ऐकून पक्कच केलं बहुतेक.

१५-१६ ऑक्टोबरला आहे.

अरे वाह....सारिका जाऊया का गं...मग ग्रुप वर ह्याच प्लानचं विचारूया ना गं.

हो हेच बेस्ट आहे.

आम्हाला याविषयी सगळी माहिती कुठे मिळेल?

मी यावर ब्लॉग लिहिले आहेत. त्यात मी सगळी माहिती लिहिली आहे.

gayatrikashelkar.blogspot.in हा माझा ब्लॉग आहे...

त्या दोघींनी मोबाईल मध्ये लिहून घेतला.

मी त्यात video सुद्धा टाकले आहेत. त्यात contact no आहेत.

In case  काही अडचण आली...किंवा काही प्रश्न असतील तर हे माझं कार्ड.

okkk....thank you so much....

aree....thank you काय ? मी म्हणाले...

आम्ही दिव्यापर्यंत पोचलो होतो.

एक माझा ब्लॉग वाचत होती....आणि एक मलाच प्रश्न विचारत होती.

हाचं ना.....रायगडावरची कोजागिरी भाग १....आणि भाग २. ?

हो हाच.....

किती दिवस आहे ?

२ दिवस....१५ ला निघायचं....१६ ला परतं....सगळी त्यांची सोय आहे..खाण्यापिण्याची राहण्याची वगैरे...

त्या ब्लॉग मध्ये मी सगळा दोन दिवसाचा प्लान कसा असेल हे लिहिलं आहे.

हो...आहे ग. हे बघ....

मग तीने तिचे प्रश्न विचारायचे थांबवले..आणि दोघी कोपर ते डोंबिवली माझा ब्लॉग आणि video पाहत होत्या. आणि त्यांनी तीच लिंक लगेच त्यांच्या ग्रुप वर पाठवली.

हे सगळं त्या माझ्याच समोर करत होत्या. एक क्षण मला खूप बरं वाटलं की, माझ्या लेखणीचा कोणालातरी फायदा झाला. हा फायदा त्यांनी माझा ब्लॉग वाचला....video पहिला यासाठी तर होताच पण यापलीकडे जाऊन....असं वाटलं की, आज त्या ग्रुपला त्यांच्या रुटीन मधून एक थोडा ब्रेक मिळेल...जो कदाचित दिवसरात्र काम करणाऱ्या प्रत्येकाला आवश्यक आहे. ब्रेक तर मिळेलच शिवाय  माहिती मिळेल...एक वेगळं ट्रेकिंग होईल..एक छान अनुभव मिळेल...एक छान आठवण मनात राहील. अशा quality of life कडे झुकणाऱ्या अनेक गोष्टींसाठी मला बर वाटलं.

दोघींनी मला पुन्हा एकदा thank you म्हटलं...एका ओळखीच्या स्वरात आम्ही एकमेकींचा निरोप घेतला....कदाचित आता ट्रेन मधल्या मैत्रिणी म्हणून भेट होण्यासाठी.

आम्ही नक्की जाऊ...आणि परत भेट झाली तर नक्कीच सांगू कसा experience होता ते....

yes...thank you. bye.

एक ब्रेक मिळेल या विचारानेच त्या दोघींच्या चेहऱ्यावर उत्साह दिसतं होता... त्यांच्या thank you मधेच खूप आनंद होता...

हा इतक्या कमी क्षणातला बदल पाहून ज्या लेखणीने हा बदल घडवून आणला त्याच लेखणीने हा अनुभव लिहावासा वाटला...माझ्या लेखणीला thanku म्हणण्यासाठी.

आणि हा ब्लॉग जे वाचक वाचत असतील....त्यांना सुद्धा मला सांगावसं वाटतं की, हा एक ब्रेक जर आपल्याला आपलं काम अजून चांगल्या पद्धतीने करण्यासाठी ताजतवानं करण्यासाठी मदत करणार असेल तर तो जरूर घ्यावा. तंत्रज्ञानाच्या जगापासून थोडं लांब जाऊया....आणि quality life जगूया..

आरजे गायत्री कशेळकर.