मी पाहिलेली अमेरिका- भाग १

नमस्कार वाचक मंडळी.. कसे आहेत? 

आता  दर  रविवारी 'माझी लेखणी' तुमच्यासाठी घेऊन येणारे..प्रवासाचे काही खास अनुभव... 

प्रवास करताना आलेले विचार, आलेले अनुभव, आवडलेल्या तर कधी गमतीशीर वाटलेल्या गोष्टी, कधी एखाद्या ठिकाणाविषयी, तर कधी अमेरिकेतल्या चालीरीती, पद्धती, इथले शिष्ठाचार, वेगवेगळे खाण्याचे पदार्थ, इथली माणसं, इथलं वातावरण .... अशा अनेक पैलूंना एकत्र करून  'मी पाहिलेली अमेरिका' ही ब्लॉग सिरीज घेऊन येतेय..खास माझ्या वाचकांसाठी.
आणि हो..या सगळ्यात तुम्ही सुद्धा सहभागी होणार आहात. कारण या सिरीज मध्ये आपण सगळे कायम एकत्र प्रवास करणार आहोत..आणि प्रवास म्हंटलं की प्रवासात गप्पा गोष्टी या आल्याचं... त्यामुळे मी प्रत्येक सिरीज नंतर माझ्या मनातले प्रश्न, माझे काही विचार तुमच्यासोबत शेअर करीन.. त्यात तुमचे विचार आणि तुमचे अनुभव मला सांगत राहा... 
थोडक्यात सांगायचं तर, माझ्या लेखणीतून होणारा  संवाद आणि तुमच्या अभिप्रायांमधून होणारा  संवाद एकत्र करून आणि अर्थात सोबत घेऊन मला हा प्रवास करायला आवडेल..  

  
अनोळखी, अपरिचित आणि नवीन 

भारतातून निघताना... 
काही 'हळवे' तरी 'हसरे' क्षण 

अमेरिकेत येऊन आत्ता नुकतेच तीन महिने झाले आहेत. पण सुरुवातीला जेव्हा माझ्यासाठी सगळंच नवं  होतं, तेव्हा मात्र 'अपरिचित' या शब्दाचा खरा अर्थ मला जाणवत होता. सुरुवातीला तर सगळचं अनोळखी होतं, अपरिचित होतं, आणि सगळचं नवं होतं. 

   सगळे फोनवर विचारायचे...'झालीस का adjest?' 'झालीस का सेटल?'...तेव्हा मी उत्तर द्यायचे.. होतेय हळू हळू. आणि माझ्याही नकळत सांगायचे..मला काय काय आणि किती किती गोष्टी इथे नव्या वाटत आहेत.तेव्हा जाणवायचं किती गोष्टी नवीन आहेत माझ्यासाठी.. 

     त्या सगळ्या गोष्टी सुरुवातीला नव्या वाटत होत्या हे तर खरं पण काही प्रमाणात अपरिचित आणि काहीश्या अनोळखी सुद्धा. अगदी पावलोपावली हा अनुभव सुरुवातीच्या काळात आला.   

एका ध्रुवावरून दुसऱ्या ध्रुवावर आले, सात समुद्र पार झाले. देश  बदलला आणि सगळंच बदलत गेलं. तेव्हा अशा गोष्टी घडत गेल्या ज्याचा विचारचं  मी आयुष्यात पहिल्यांदी करत होते .  




प्रत्येक देशाचे काही अलिखित नियम असतात.. रीतिरिवाज, चालीरीती असतात.  त्यामुळे ही गोष्ट कशी करू आणि इथे कसं असतं यापासून विचारांची मालिका सुरू झाली  थेट लंडन विमानतळापासूनच. २ तासांचा हॉल्ट होता.  

बऱ्यापैकी माणसांच्या आणि दुकानांच्या  गर्दीने भरलेलं एअरपोर्ट.  
वेगवेगळ्या देशातली आणि वेगळी दिसणारी माणसं मी त्या ठिकाणी पहिल्यांदी पाहात  होते. 
भूक लागली म्हणून खायला घेणार तर पदार्थ सगळेच वेगळे. भाषा  जरी इंग्लिश असली तरी भरभर काय बोलतायत ते काही कळेना.  

लंडन विमानतळावर ब्रेकफास्ट करताना 

विराजचं (नवऱ्याचं) वास्तव्य सहा वर्ष अमेरिकेत असल्यामुळे मला सगळ्या दिसणाऱ्या नव्या गोष्टींमध्ये तो मला सांभाळून घेत होता.  माहिती देत होता. त्यामुळे शिकत शिकत माझा सगळा प्रवास होत होता. 



असं  सगळं  असलं  तरी मनात येत होतं, हे सगळंच मला खूप 'अनोळखी' आणि 'अपरिचित' वाटतंय  असं अनेक  ठिकाणी मला जाणवत होतं.   फ्लाईटमध्ये काही हवं असेल तर एअर होस्टेसला बोलवण्यासाठी बटण असतं.  सीट बेल्ट बांधण्यापासून ते एअरपोर्ट मध्ये कुठून कुठे कसं  जायचं हे सुद्धा माहित नव्हतं.  त्यानंतर 'लंडन टू सिऍटल' हा  प्रवासही खूप छान झाला. 

सिऍटल एअरपोर्ट पासून घरा पर्यंतचा प्रवास कसा वाटला  ते तुम्ही वाचू शकाल पुढच्या भागात म्हणजेच पुढच्या रविवारी. 


जात जाता  ... हा प्रश्न 
'अनोळखी, अपरिचित आणि नवीन' अशा मिश्र भावनांचा तुमचा कधी प्रवास झाला आहे का? अनुभव ऐकायला आवडेल.