मी पाहिलेली अमेरिका- भाग ४

नवं  रुटीन: एक नवं आव्हान

जेटलॅगच्या गमतीशीर गोंधळातून आता मी हळूहळू बाहेर पडत होते. आणि झोपेचं नॉर्मल रुटीन आता लागत  होतं. हेच झोपेचं वेळापत्रक बसवण्याचा टास्क पूर्ण झाल्यावर माझ्यासमोर एक मोठ्ठा टास्क आता होता... तो म्हणजे या नव्या देशातला स्वतः एक नवा दिनक्रम बसवणे. एका सेट रुटीन मधून बाहेर पडून नव्या देशात, नव्या वातावरणात आता एक नवा दिनक्रम लावायचा होता. 

खरचं  तो एक 'टास्क' होता...  खरचं  ते एक 'आव्हान' होतं .

       स्वतःच नवं  रुटीन लावणं ही गोष्ट  वरवर  पाहता खूप सोपी असते. आपण आपल्या नेहमीच्या दिनक्रमात अनेकवेळा सहज बदल करत असतो. ते आपल्याकडून आपोआप होतातही. तेव्हा फरक इतकाच असतो की,  आपल्याकडून होणारा  बदल हा एक दोन गोष्टीतलाच असतो. 

पण इथे नवा दिनक्रम ठरवताना आजूबाजूच्या अगदी 'अथ'पासून 'इति'पर्यंतच्या सगळ्याच गोष्टी नव्या होत्या. नव्या वातावरणाची सवय नव्हती त्यामुळे अनेक गोष्टी सोप्या असूनसुद्धा मला कठीण वाटत होत्या. आणि म्हणूनच रुटीन लावणं हा मोठा 'टास्क' वाटतं होता. शिवाय अनेक प्रयत्न करूनही, विचार करूनही दिवस ठरवल्याप्रमाणे छान जायचा नाही, काम व्हायचं नाही, घरच्यांची आठवण यायची..  तेव्हा रुटीन लागत नाहीये असं  वाटून पुन्हा निराशा यायची. पुन्हा स्वतःला  समजवायचे...  सगळ्या गोष्टी नव्या आहे.. होतील हळू हळू...  वगैरे वगैरे .. 

आणि प्रकर्षाने आठवायचे ते अनेकांचे शब्द.

      सुरुवातीला म्हणजेच लग्नाआधी जेव्हा सगळ्यांना कळायचं की,  लग्नानंतर मी अमेरिकेत जाणार आहे..  तेव्हा मला सगळे म्हणायचे, 'सहा महिने तरी तुला लागतील ऍडजेस्ट  होण्यासाठी'.. हे ऐकल्यावर माझ्या मनात आपोआप विचार यायचा. सहा महिने का लागतील?, इतकं काय वेगळं असणार आहे? विराज आणि मी तर रोज फोनवर बोलतो. आणि खरं  सांगायचं तर, आता बोलून बोलून तिकडच्या सगळ्याच गोष्टी  मला समजायला लागल्या आहे.. कळायला लागल्या आहेत. मला माहिती समजतेय..

     असे सगळेच मनात विचार यायचे. पण खरं  सांगू तर adjust  होण्यासाठी, सेट होण्यासाठी खरचं  खूप वेळ द्यावा लागतो. हे प्रत्यक्ष अनुभव घेताना माझ्या लक्षात आलं. आणि सगळ्यांचे शब्द आठवून  मला त्यांचं म्हणणं पटायला सुद्धा लागलं. 

     गंमत  म्हणजे इथे येण्याआधीच मी एक रुटीन ठरवून आले होते. पण ठरवून आलेल्या गोष्टीसुद्धा इथे नव्याने बसवतांना  मला वेळ लागला.. कदाचित सगळ्यांना लागतो.

       मला माझा इथला पहिला दिवस..  म्हणजे विराज ऑफिसला गेल्यावर पहिल्यांदी मी एकटी होते 'तो' दिवस खूप चांगला लक्षात राहिला आहे. आता खरं सांगू तर मला आठवून हसायला येतं. पण तेव्हा रडून रडून डोळे सुजले होते..

         तर, लग्नासाठी विराजने मोठी सुटी घेतली असल्यामुळे त्याला सोमवारी ऑफिस जॉईन करणं  महत्त्वाचं होतं. मी दिवसभर एकटी होते. 

हे घर सुद्धा माझ्यासाठी नवीन होतं. इथे राहून फक्त मला दोन दिवस झाले होते. त्यामुळे वावर सुद्धा कमीच होता. तेव्हा घरच्यांची प्रचंड आठवण येत होती. जेटलॅगची झोप डोळ्यावर होती.  इथली शांतात, कोणीच ओळखीचं नसल्याची भावना त्यामुळे अंगावर आलेला हा एकटेपणा... 

यामुळे खरंच मी खूप रडले. या वेस्टर्न कल्चर मध्ये मी कशी काय रुळणारं? इथे कुणीच बोलायला नाहीये.. घरी फोन करायचा..  तर ठराविक वेळेनंतर फोन तरी कसा करणार ...? सगळ्या वेळा विरुद्ध.. 

त्यामुळे एकूणच काय तर...  पहिल्या दिवशी मी फक्त फक्त फक्त रडले.

       
        विराजला मी आल्या आल्या सांगितलं,'आपण परत जाऊयात इंडियात.' मला येऊन फक्त दोन दिवस झाले होते आणि सगळ्यांची आठवण येत होती. म्हणून मी हे सगळं बोलत होते हे त्याच्या लक्षात आलं. त्याने माझ्याकडे पाहिलं आणि फक्त तो आपुलकीने हसला. माझी सगळी इमोशनल अवस्था त्याला नीट समजत असल्यामुळे प्रत्येक वेळी त्याने मला खरं  सांगू तर सांभाळून घेतलं.
        इथे आल्यावर तिसऱ्या का चौथ्या दिवसाची गोष्ट आहे. एकाच दिवशी दोन वेळा केवढीतरी दचकले. ते दोन्ही आवाज कानाला नवे होते. त्यामुळे घाबरले. झालं असं की,  मी सकाळची आवराआवर करत होते. मोठ्ठं  काहीतरी पडल्याचा आवाज मला आला. मी धावत आले आणि खिडकितून  पाहू लागले. तेव्हा समोर मला काहीच दिसलं नाही. पण तो आवाज आता रोज येणार हे मात्र मला तेव्हा समजलं. तो आवाज कचरा घेऊन जाणाऱ्या गाडीचा होता. पण माहित नसल्यामुळे मी घाबरले होते. त्याच दिवशी थोड्यावेळाने परत काहीतरी आवाज आला.  तेव्हा तर आवाज कुठून येतोय हेच मला समजेना. 'फायर अलार्म' वाजतो हे माहित होतं पण कसा वाजतो ते माहित नव्हतं. त्यामुळे आता आवाज कुठून येतोय हे बराच वेळ लक्षातच येईना. पण मग दारापाशी जाऊन पाहिलं तेव्हा कळलं की, व्हॅक्युम क्लिनरने पॅसेज साफ केला जातोय. 

या सगळ्या सुरुवातीच्या गमतीजमती..

      नवं रुटीन लागायला वेळ का लागला याचा मागे जाऊन विचार केला की  जाणवतं .. कधी घरच्यांची आठवण यायची तर कधी एकटं  वाटायचं,  ओळखी नसल्यामुळे सुरुवातीला हा एकटेपणा, ही शांतता नकोशी व्हायची. तेव्हा वाटायचं, जे लोकं  खरंच एकटे असतात त्यांचं काय होतं  असेल..? मला तर आठ तास सुद्धा एकटं  बसवत नाहीये. 
       भारतात असताना मी एकटी राहिले नाहीये असं तर अजिबातच झालं नाहीये. पण इथला एकटेपणा सुरुवातीला अधिकच  जाणवत होता. मग आपल्याच  लॅपटॉप मध्ये आपणच अगदी छोट्या छोट्या आणि बारीक सारीक गोष्टींचे सेव्ह  करून ठेवलेले फोटो घरापासून लांब गेल्यावर किती मदत करतात हे जाणवलं. कित्तीतरी फोल्डरमध्ये असलेले फोटो हेच आठवण आल्यावरचं  बेस्ट सोल्युशन असायचं. 
      मोबाईल ला जसं  चार्जिंग लागतं  तसं आपल्या माणसंच भेटणं, त्यांचं आपल्या आजूबाजूला असणं  हे माझ्यासाठी एक प्रकारचं चार्जिंगच होतं. फोन आणि व्हिडिओ कॉल  जेव्हा कमी पडायचे तेव्हा फोटो आणि व्हिडीओ मला मदत करायचे. 
      इतकी घरापासून कधीच लांब राहिले नव्हते त्यामुळे अधिक जाणवायचं. हे सगळं सांगण्यामागचा हेतू इतकाच की, 'रुटीन' बसवताना या सगळ्या इमोशनल गोष्टी मध्ये यायच्या.. त्यामुळे कधी लिखाण व्हायचं नाही तर कधी लिखाण झालं नाही.. काम झालं नाही म्हणून बेचैन व्हायला होत असे. 
      असं  सगळं साधारण तीन महिने झालं. मग हळू हळू रुटीनला वळण  लागायला लागलं. 

     या भावनिक गोष्टींसोबत अजून काही गोष्टी होत्या...  ज्या रुटीनमध्ये सेट होताना एक टास्क बनत होत्या. शिवाय मी एकटी बाहेर जाऊ लागल्यानंतर मी पाहिलेल्या नव्या पद्धती आणि सोबत माझी काही निरीक्षणं पुढच्या भागात तुम्ही वाचणार आहात.

इथे आल्यावर मी अजून एक छान अनुभव घेतलाय बरं का... 

सगळ्यांशी फोन व्हायचा तेव्हा सगळे  मला काही 'कॉमन' प्रश्न विचारायचे आणि दरवेळी मी सगळ्यांना तीच उत्तरं  द्यायचे. 
मग त्या कॉमनली  विचारल्या जाणाऱ्या प्रश्नांची आणि उत्तरांची मला खूप गंमत  वाटायला लागली. आणि ते काही प्रश्न असे आहेत..

पण हो, (हा गमतीचा भाग आहे म्हणून मी लिहितेय.. ज्यांनी ज्यांनी मला हे प्रश्न विचारले त्यात त्यांचं भरपूर प्रेम आहे आणि मी त्याचा आदर करते.. या भावनेची कृपया नोंद घ्यावी आणि यात कुणालाही दुखवणे हा माझा मुळीच हेतू नाही.)
१. आत्ता  किती वाजलेत?
२. काय करतेस मग दिवसभर?
३. विराज डबा नेतो का?
४. 'आपले' कोणी ओळखीचे झाले का?
५. जवळपास इंडियन्स आहेत?
६. विराज किती वाजता येतो?
७. कुणी मैत्रीण झाली का?
८. तू जातेस का एकटी वगैरे?
९. रुटीन लागलं का?
१०. महाराष्ट्र मंडळात जा.. गेलीस का?
११. आज थंडी आहे?
१२. रूळलीस का आता तिथे ?

जाता जाता आजचा प्रश्न-
तुमच्यासाठी 'रुटीन' या शब्दाचं महत्त्व किती आहे? 
एका शब्दांत  किंवा एका वाक्यांत .