मी पाहिलेली अमेरिका - भाग 3

जेटलॅग:  एक अनुभव

         आम्ही आता घरी आलो होतो. मी घर पाहिलं..अर्थात मला आवडलं. 

'आपलं घर' ही गोड  संकल्पना सुद्धा तेव्हा मी नव्याने अनुभवत होते. डोळ्यावर  प्रचंड झोप होती आणि पोटात न कळणारी भूक. 

आम्ही बॅगा ठेवल्या. जरा फ्रेश झालो आणि जेवायला खाली उतरलो. 

 जवळच म्हणजे दोन गल्ल्या सोडून..पण इथल्या पद्धतीनुसार गल्ली म्हणजे 'ब्लॉक'.. तर दोन ब्लॉक सोडून आम्ही 'अथीना ग्रील' नावाच्या एका रेस्टोरंट मध्ये जेवायला जात होतो.दुपारचे अडीच वाजले होते.मी  

पहिल्यांदी अमेरिकेतल्या हॉटेल मध्ये जेवणार होते... हाच विचार मनात चालू असताना मला या देशात मी घेत असलेला प्रत्येक श्वास सुद्धा त्यावेळी नवा कोरा आणि करकरीत वाटत होता. इतकं सगळं नवं नवं जाणवेल, वाटेल असं  या आधी खरचं वाटलं  नव्हतं. 

आता सिऍटल मध्ये येऊन मला काही तासचं झाले होते. खूप वेगळं वाटतं होतं. थोडक्यात सांगायचं तर मनात मिश्र भावना होत्या. या सगळ्याचा विचार करत आणि विराजशी गप्पा मारत मारत आम्हाला एक रस्ता क्रॉस करून जायचं होतं. तेव्हा नव्याने दिसले ते म्हणजे 'रस्त्याचे नियम'. 

इथे रस्ता क्रॉस करताना विशिष्ट नियमांचं पालन केलं जातं. ही शिस्त आणि पद्धत मला आवडली. पण गंमत म्हणजे  आत्मविश्वासाने रस्ता क्रॉस करायला मला  स्वतःला ८..१० दिवसांनी येऊ लागलं. 
हे लिहिताना आणि कोणालाही सांगताना आणि स्वतःला आठवताना मला  स्वतःलाच अधिक हसू येतं. खरं  सांगायचं तर,नियम डोळ्यासमोर ठेवून रस्ता क्रॉस करण्यात रॉकेट सायन्स अजिबात नाही. फक्त गोष्टी ऐकायला आणि  समजून घ्यायला  नव्या असतात म्हणून कदाचित त्यात रुळायला, ऍडजेस्ट व्हायला वेळ लागतो आणि तो वेळ आपल्याला द्यावा सुद्धा लागतो हा अनुभव मला तेव्हा पहिल्यांदी आला. 
आम्ही रस्ता क्रोस केला.. आणि हॉटेल मध्ये पोहोचलो. त्या लेडी वेटर ने  हसून आमचं स्वागत केलं. जेवणाची वेळ खरं  पाहता खूप पुढे गेली होती. त्यामुळे  चार-पाच जणांचा ग्रुप आणि आम्ही दोघे इतकेच त्या हॉटेल मध्ये होतो. तिने आम्हाला दोन कार्ड्स दिले. आणि सोबत पाणी ..
या पाण्याची एक गंमत आहे.  मी जुलै महिन्यात इथे आले आणि तेव्हा इथे उन्हाळा होता. इथल्या समर मध्ये म्हणजेच उन्हाळयात बर्फ घातलेलं थंड पाणी देतात आणि ते पाणी इकडची सगळीच माणसं सहज पिऊ शकतात. मला बर्फ घातलेलं पाणी पिता येत नव्हतं  त्यामुळे आम्ही नॉर्मल वॉटर तिला द्यायला सांगितलं. तिने आणून दिलं. पण मी ते पाणी सुद्धा पिऊ शकले नाही. कारण त्यात फक्त बर्फ नव्हता पण मला ते तितकंच  गार वाटत होतं.आणि ही  पाण्याची गंमत  माझी प्रत्येक हॉटेल मध्ये झाली आहे. 
त्यामुळे आता मला घरून पाण्याची बॉटल घेऊन जाण्याची सवय लागली आहे.  तर, हे पाण्याचं समीकरण अजून काही जमून आलं  नाहीये. 
     आत्तापर्यंत आमची ऑर्डर आली  होती .. आम्ही जेवत होतो. जेवत असताना तिने आम्हाला मधेच येऊन विचारलं... जेवण आवडलं का? 
तेव्हा मला एक नवी गोष्ट समजली..जेव्हा ते असं  विचारतात तेव्हा  ते फक्त एक फॉर्मालिटी  म्हणून अजिबात विचारत नाहीत.. 
जर आपल्याला खरंच जेवण आवडलं नाही.. चव आवडली नाही तर ते एकतर  तोच पदार्थ नवीन करतात किंवा आपल्याला दुसरं काही हवं आहे का ते विचारतात आणि जो पदार्थ आपल्याला आवडलेला नसतो त्याचं  बिल मात्र लावत नाहीत किंवा दोन्हीपैकी ज्याचं  बिल कमी ते पैसे बिलात धरतात. ही गोष्ट मला नवी वाटली होती आणि त्याचं  थोडं आश्चर्य सुद्धा. 
 पण आम्हाला ते जेवण आवडलं.. जरा फ्रेश सुद्धा वाटलं. बिल द्या असं  सांगताना विराज ने सांगितलं 'चेक प्लिज'...  इथे बिलला चेक म्हणतात हे सुद्धा तेव्हा कळलं. 
आता आम्ही  घराकडे निघालो होतो. ..पुन्हा मनात रस्त्याचे नियम सुरु झाले. तेव्हा काही क्षण वाटलं की, आता दरवेळी किती विचारपूर्वक मला चालायला पाहिजे. मनात येईल तसा  करून चालणार नाही... वगैरे वगैरे. 
        आम्ही घरी पोहोचलो... आणि डोळ्यावरची न कळणारी झोप काय ती आलीच.  देशांच्या वेळेमधली फरकामुळे झालेल्या झोपेच्या गणिताचा गोंधळ आणि बदलेलं  शरीराचं घड्याळ उर्फ जेटलॅग याचा अनुभव काय तो मी शेवटी घेतलाच. 'जेटलॅग' विषयी फक्त ऐकून होते पण अनुभव घेतल्याशिवाय त्या झोपेच्या गोंधळाची व्याख्या खरचं कळत नाही. 
घरी आल्यावर मी झोपले कधी आणि उठले कधी ... मला आठवत सुद्धा नाहीये. प्रचंड  झोप..आणि आजूबाजूला काय चालू आहे याचा अंदाज न येणं असा काहीसा अनुभव मी घेत होते. यावेळी जर आपण आपली दिवसा डोळ्यावर येणारी झोप कंट्रोल करू शकलो नाही तर रात्री आपण टक्कं  जागे असतो आणि मग हेच गणित आपल्याला बसवावं लागतं  अगदी ठरवून. 
       दुसऱ्यादिवशी घरच्यांचे सगळ्यांचे फोन..ते सगळे उत्साहात... कसा झाला प्रवास.. कसं वाटतंय ? वगैरे वगैरे... 
सगळी उत्तर विराज देत होता.. कारण मला काही बोलवेना.. मी बोलता बोलता सुद्धा कधी झोपले मला कळलं नाही.. आणि सगळे मला हसत होते.
विराज ला इतका त्रास झाला नाही कारण त्याला सवय होती.. पण त्याला धरून सगळ्यांना माझी खूप गंमत  वाटतं होती. त्या जेटलॅग च्या झोपेतल्या चेहऱ्याचा फोटो काढायचा राहून गेला असं  आज उगाच वाटतंय..
तर...   
प्रचंड जेटलॅगमुळे सगळ्यांना माझी वाटणारी गंमत आणि माझ्या डोळ्यावर असलेली अखंड झोप ..हाच काय तो लक्षात राहणारा माझा  जेटलॅग चा गमतीदार अनुभव.. 

भाग २ मध्ये विचारलेला प्रश्न- मी आकाशपाळणा असतो/असते तर... ?  
किंवा  लक्षात राहिलेला आकाशपाळण्यात बसण्याचा अनुभव. 

वाचकांचे अभिप्राय
अभिषेक काटदरे (रत्नागिरी)-  सगळ्या निसर्गाला त्याने जवळून पाहिलं असतं. त्याने मेल मध्ये खूप छान वर्णन केलं आहे.. त्यात त्याने शेवटी लिहिलं आहे की ,
तो जर आकाशपाळणा  असता तर  त्या उंचीवरून लोकांच जीवन हे एका वेगळ्या द्रुष्टीकोनातून मला बघायला मिळालं असतं. आणि त्याच जीवनाला सुखकर करण्यासाठी त्यांच्या 'आनंदाचा आकाशपाळणा' व्हायला मला नक्कीच आवडलं असतं !!
अनुजा खानोलकर (विरार)-  संपूर्ण बालपण वांद्र्याला गेलं, त्यामुळे माऊंट मेरीची जत्रा  आणि अर्थात आकाशपाळणा त्यांच्या व्यवस्थित लक्षात आहे असं त्या म्हणतात. त्या एकदा आकाशपाळण्यात बसल्या असताना काही वेळासाठी तो  बंद पडला, मी नॉर्मल होते पण वरच्या सीटवर बसलेल्या सात  वर्षाच्या मुलीने आकांडतांडव सुरु केला होता..तो आजही लक्षात राहिला आहे.

तर आता वेळ आहे त्या सरप्राईज ची... ज्याविषयी मी मागच्या भागात बोलले होते.. 
आज इथे 'डे लाईट सेविंग' पूर्ववत होणार आहे.. थोडक्यात घड्याळ बदलणार आहे. ते का .. कसं? या विषयी मी सविस्तर लिहिणार आहेच. आज होणारा  वेळेमधला बदल आज अनुभवायचा आहे. 

आता रात्रीचा एक वाजला आहे आणि आता १ वाजून एकूणसाठ मिनिटांनी दोन न वाजता पुन्हा १ वाजतील. 

( youtube च्या ब्लॉग अभिवाचनात याचा व्हिडीओ समाविष्ट करण्यात आला आहे .  )

सर्व वाचकांना आणि युट्युब वरील सर्व प्रेक्षकांना श्रोत्यांना दीपावलीच्या खूप खूप शुभेच्छा !!!